1
Menu is helemaal onderaan deze pagina.
''Ik wacht geduldig
tot jij bereid bent
mij te zien.''
-Verenis
''Zoals een rode vos de juiste deuren vindt
waar anderen alleen muren zien.
Soms is dat wijsheid.
Soms gevaar.'' ✶
✶
Aan de rand van het pad zat een slak.
Ze leek nergens haast mee te hebben.
De Lezer wachtte.
De slak ook.
Dat gaf beiden het gevoel
dat ze goed bezig waren.
🐌
✶ De Eerste Deur
Midden in een leeg veld
stond een deur.
De Lezer stond er een tijdje voor.
Jouw Reflectie keek als eerste naar binnen,
vanuit het gepolijste oppervlak van de deur.
“Ik zie een weg vooruit,” zei hij enthousiast.
Jouw Slagschaduw strekte zich uit over het gras
en keek langer.
“Ik zie een weg terug,” waarschuwde hij.
De Lezer fronste
naar zijn pratende Slagschaduw,
en daarna naar zijn Reflectie
die hem vanuit het oppervlak van de deur aankeek.
De Lezer vroeg:
“Wie zijn jullie twee?”
Toen antwoordde de deur
met haar scharnieren,
alsof het een mond was.
“Welkom,” kraakte zij.
Dus aarzelde de Lezer.
Toen
stapte hij erdoorheen.
Als een echte Reiziger.
Aan de andere kant
was geen kamer.
Geen gang.
Er waren meer deuren.
Sommige waren open.
Sommige waren gesloten.
Sommige praatten met elkaar.
De Reiziger luisterde,
maar ze vielen stil
op het moment dat hij ze probeerde te begrijpen.
Hij keek achterom.
De eerste deur stond er nog.
Toen kraakte zij voor de laatste keer.
“Ik zal altijd voor je open blijven.”
De Reiziger glimlachte.
Ze hadden alle tijd van de wereld.
Zoals deuren meestal hebben.
Dus haalde de Reiziger diep adem,
keek naar zijn Reflectie,
keek naar zijn Slagschaduw,
en koos een andere deur.
✶
Eén zin.
Meer deuren.
En ergens daartussen
begon het eerste verhaal stilletjes.
Want in Verenis opent één deur nooit slechts naar één betekenis.
''Sommige dingen
horen bij elkaar —
zonder elkaar ooit te raken.''
''En soms…
verandert alles
zodra je dat wel doet.''
Zei de deur.
✶ Het Cadeautje
Achter de deur,
Stond er een kopvrouw en roerde langzaam.
Heel even leek er een hart te ontstaan.
“Goeiedag,” zei de Reiziger.
De vrouw antwoordde niet.
Want ze had een koffieboon als hoofd.
Zij tilde haar lepel en wees ermee
naar de hoek van de kamer.
Daar lag een klein cadeautje.
Blauw lint.
Dat maakte het natuurlijk vreemd.
Alsof de gehele situatie
al niet vreemd was.
De Reiziger keek naar het cadeautje.
“Is dat voor mij?”
De kopvrouw knikte twijfelend.
De tweede deur,
waardoor hij gekomen was,
begon achter hem te kraken.
“Je hoeft hier niets te openen.”
De lepel tikte zacht tegen het porselein.
De deur kraakte opnieuw.
“Maar als je blijft,
heel even,
voel je misschien
dat het nooit gesloten was,
beste lezer.”
De Reiziger keek om zich heen.
Alsof iemand anders was aangesproken.
Hij keek weer naar het cadeautje.
“Kom binnen,” zei een andere deur.
“Ik ben hier pas net!”
“Sorry.”
De Reiziger keek weer naar de kopvrouw.
De vrouw glimlachte niet.
Zoals een echte koffieboon.
Ze tikte opnieuw
tegen het porselein.
“In wat je nog niet durft aan te raken.
Maar het zou onbeleefd kunnen zijn als...”
Vervolgens gaf ze hem
een kopje koffie
met opnieuw haarzelf erop.
Die kleinere kopvrouw
hield weer een nog kleiner kopje vast,
waarop opnieuw
zijzelf zat.
Alsof de koffie
niet wist
waar zij moest ophouden.
''...je het niet aanneemt.''
Het laatste kopje koffie
had precies het juiste formaat
voor de Reiziger.
Daarna wees ze opnieuw
naar het cadeautje.
''Kies.''
De Reiziger werd nieuwsgierig,
zoals hij dat vaker heeft
bij deuren.
Hij liep naar het cadeautje toe maar het cadeautje bleef aan de horizon hangen.
Het cadeautje opende een kleine klep,
alsof het een mond was. ''Ik wacht tot jij bereid bent.''
Toen besloot de Reiziger
de deur te openen die sorry zei,
in plaats van het cadeautje.
''Alsnog een verrassing.'' zei de deur als troost.
-Left by V
Geschilderd door V
Titel: The Muse
"Before the song, there is the one who listens."
“Vloten de blauwe vogeltjes in het hoofd.”
Reiziger keek naar het ei-hoofd.
Toen sprak het beeld zelf,
als een cello die uit de stilte klonk,
uit de scheur in het ei.
—
''Verenis
Waar het onbekende de creatie leidt
en het mysterie zich onthult.''
—
''Soms voelt het
alsof er iets opengaat.
Niet voorbij de grens van het denken,
maar precies daar waar het denken stopt,''
zong ze.
—
De Reiziger vond dit een mooie verrassing,
zoals de deur had beloofd.
“Wat betekenen jullie?”
vroeg hij.
—
De vogeltjes floten:
“Wat denk je te zien?”
—
“Ik zie een cello,” zei de Reiziger,
“en ze houdt een hart vast,
een baby,
en nog een ei?”
—
De vogeltjes floten synchroon om de bird.
“Ei eigenlijk een menselijk lichaamsdeel.”
—
“Ahhh... ik snap het, denk ik.”
“Snap jij het ook?''
Vloten de vogeltjes tegen de Lezer.
De Reiziger keek om zich heen.
—
“Je representeert een Muse,”
zei hij.
“Oftewel een menselijk verlangen
dat vorm heeft gekregen.”
—
Toen dacht hij het zachte geluid van een harp te horen en een sleutel in een slot.
Een deur voor hem
begon langzaam te openen.
Niemand zou zichzelf helemaal in één keer laten zien. Verenis doet dat ook niet.
Net zoals een verhaal kan nooit een hele wereld kan omvatten.
Soms toont het slechts een glimp,
want wie het geheel te vroeg ziet,
kan vluchten voor wat eigenlijk gevonden wil worden.
Daarom blijft het cadeautje voor nu op de horizon.
Je kijkt niet alleen. Je stapt ergens in.
Misschien verdwijnt toeval wanneer zelfs twee vallende sterren elkaar weten te raken, zegt de rode vos glimlachend. Misschien doet ook het volgende precies dat. ✶
Over de Schrijver
Je merkt vanzelf wanneer hij zich ermee bemoeit.
✶ Secretis I ✶
De Echo Poort
Na weken of enkele minuten zoeken naar deuren,
bereikten zij een tunnel.
—
Elke stap die zij zetten,
kwam terug.
Niet één keer.
Maar meerdere.
Alsof de tunnel
hun aanwezigheid wilde onthouden.
—
“Hallo?”
riep de Reiziger.
Zijn stem verdween net te lang.
Toen kwam zij terug.
“Hallo…”
“Hallo…”
“Hallo…”
—
De Spiegel keek om zich heen.
“Dat is indrukwekkend.”
De Schaduw keek naar de donkere gangen.
“Of een waarschuwing.”
—
Toen hoorden zij iets anders.
Een stem.
—
“Eindelijk.”
—
De Reiziger stopte.
“Wie zei dat?”
—
De echo antwoordde:
“Dat.”
—
Een stilte.
—
“Nee, ik bedoel: wie sprak?”
—
“Wie sprak?”
—
De Reiziger keek verward.
“Hij herhaalt gewoon alles.”
—
“Alles.”
—
“Niet alles.”
—
“Niet alles.”
—
De Schaduw zuchtte.
“Hij is letterlijk een echo.”
—
“Een beledigende omschrijving,”
zei de stem.
—
De Reiziger keek omhoog.
In de rotswand verschenen langzaam twee ogen.
Geen echte ogen.
Meer een gezicht gevormd uit steen.
—
“Welkom bij Verenis.”
—
De poort keek hen aan.
“Of misschien niet.”
—
Een stilte.
—
“Dat hangt ervan af.”
—
“Waarvan?”
vroeg de Reiziger.
—
“Of jullie binnenkomen.”
—
“Dat klinkt logisch.”
—
“Dank je.”
—
“Was dat een compliment?”
—
“Nee.”
—
De poort zweeg even.
—
“Maar ik accepteer het wel.”
—
De Spiegel glimlachte.
“Hij lijkt jou aardig te vinden.”
—
De Schaduw keek naar de enorme stenen poort.
“Of hij heeft gewoon eeuwen niemand gehad om mee te praten.”
—
De poort werd stil.
Heel even.
—
Toen fluisterde hij:
“Dat was onnodig accuraat.”
—
De Reiziger keek verbaasd.
“Heb jij gevoelens?”
—
“Natuurlijk.”
—
“Je bent een deur.”
—
“En jij bent een mens.”
—
Een korte stilte.
—
“Beiden zijn soms moeilijk te openen.”
—
De Reiziger wist niet goed
of hij daar om moest lachen.
—
De Reiziger keek naar de ingang.
“Gaan we er nog doorheen?”
—
Een zachte echo rolde door de tunnel.
“Doorheen... heen... heen...”
—
De poort zweeg even.
Toen:
“Misschien.”
—
De Spiegel keek verbaasd.
“Misschien?”
—
“Een deur die meteen opengaat,”
zei de poort,
“heeft meestal weinig te vertellen.”
—
De echo droeg zijn woorden verder.
Verder dan de tunnel leek te kunnen dragen.
—
“Luister eerst.”
—
“Luisteren naar wat?”
—
Het stenen gezicht glimlachte langzaam.
—
“Naar wat hier al eeuwen wacht.”
—
Een stilte.
—
“Want Secretis bewaart geen antwoorden.”
—
De echo verspreidde zich.
—
“Zij bewaart de verhalen
die mensen vergeten
voordat zij begrijpen
waarom ze belangrijk waren.”
—
De poort keek naar de Reiziger.
—
“Loop verder.”
—
“Luister.”
—
“En misschien...”
een kleine pauze.
—
“zal je ontdekken
welke vraag je eigenlijk kwam stellen.”
—
Toen begon de tunnel dieper te worden.
Niet omdat de Reiziger verder liep.
Maar omdat het leek alsof de verhalen zelf
naar hem toe kwamen.
—
“Een waarschuwing.”
—
De Reiziger:
“Welke?”
—
“Secretis geeft nooit antwoorden.”
—
De echo verspreidde zich door de tunnel.
—
“Zij laat alleen zien
welke vragen je al die tijd
had moeten stellen.”
—
“Wat houdt Secretis
eigenlijk precies in?”
vroeg de Reiziger.
—
De echo zweeg even.
Alsof zij diep in de tunnel
naar de juiste woorden zocht.
—
“Dat is precies de vraag
waarnaar ik zocht,”
antwoordde zij uiteindelijk.
—
Toen werd haar stem zachter.
Ouder.
Alsof niet langer alleen de poort sprak,
maar alles wat ooit
door haar heen was gegaan.
—
“Laat mij jullie
het verhaal van Secretis vertellen.”
✶ Secretis II ✶
Men zei dat Secretis
de diepste geheimen droeg.
Omdat de diepste geheimen
uiteindelijk vanzelf
naar haar toe kwamen.
Zoals jullie nu.
—
Velen probeerden haar te vinden.
Koningen.
Dichters.
Geleerden.
En Reizigers
die hun hele leven
niets anders hadden gedaan
dan haar te onbewust te zoeken.
—
Zij trokken door vergeten bossen.
Beklommen bergen
waar zelfs de sneeuw
van een land geen naam
meer droeg.
Zij openden deuren
die beter gesloten
hadden kunnen blijven
en eisten antwoorden
van alles wat stil genoeg leek
om er een te verbergen.
Niemand vond haar.
—
Want Secretis verscheen niet
aan wie gulzig zocht.
Wie haar geheimen wilde bezitten,
vond alleen meer sloten.
Wie haar naam te luid uitsprak,
hoorde slechts zijn eigen geheim
terugkomen als een echo.
En wie dacht
dat stilte niets was,
kwam nooit dichtbij genoeg
om te ontdekken
hoeveel erin verborgen lag.
—
Men zei dat wie Secretis vond
iets zeldzamers ontving
dan kennis.
Iets kostbaarders
dan macht.
Een aanstekelijke
innerlijke vrede.
Als een vlam
die nooit meer doofde.
Geen rust
die alle pijn wegnam.
Geen rust
die de wereld
minder gevaarlijk maakte.
Maar een stilte
waarin alles wat vanbinnen schreeuwde
even niet langer
hoefde te worden beantwoord.
—
Koningen hadden goud aangeboden
voor die vrede.
Meer goud
dan één mens ooit kon dragen.
Kronen.
Munten.
Relieken.
Hele zalen
waarin het licht werd verdrongen
door glanzende rijkdom.
Maar goud kende bloed.
Het wist hoeveel handen
ervoor hadden gevochten.
Hoeveel ruggen
ervoor waren gebroken.
Hoeveel namen
ervoor waren vergeten.
Goud maakte zelden iemand rijk genoeg
om ermee op te houden.
Het was een zwart gat
dat oogverblindend schitterde.
Hoe meer men erin wierp,
hoe leger men werd.
En toch noemden mensen
dat bezit.
—
Vrede was anders.
Vrede hoefde niets
van je af te nemen
om waardevol te zijn.
Zij groeide niet
doordat iemand anders
minder kreeg.
Zij hoefde niet bewaakt,
verborgen
of verdedigd te worden.
Vrede was vrede.
Dat klonk eenvoudig.
Daarom begrepen maar weinig mensen
hoe zeldzaam zij werkelijk was
en wat het eigenlijk betekende.
—
Goud kon worden gestolen.
Goud kon worden verloren.
Goud kon worden geërfd
door iemand
die nooit had begrepen
wat ervoor was opgeofferd.
Maar wie eenmaal
door Secretis was stilgevallen,
droeg iets met zich mee
dat niemand hem nog
kon afnemen.
Misschien was dat
waarom zoveel mensen haar zochten.
Eerst onbewust.
En inmiddels,
beste Lezer,
misschien ook bewust.
—
Secretis wild onthuld worden.
Soms vond men haar teken.
Alleen haar symbool.
Het eerste teken.
De eerste sleutel
naar stilte.
—
Het verscheen en straalde op plekken
waar onverwacht vrede neerdaalde.
Op een steen
nadat een storm was gaan liggen.
In het water
wanneer de laatste rimpeling verdween.
Tussen de wortels van een boom
waar iemand eindelijk
niet meer probeerde
een antwoord af te dwingen.
Soms stond het in dauw.
Soms in maanlicht.
En soms in harten
waar oorlogen eindelijk
tot stilstand kwamen.
—
Maar zodra iemand
het probeerde vast te leggen,
verdween het.
Wie het natekende,
zag de lijnen vervagen.
Wie het beschreef,
merkte dat de woorden
hun vorm verloren.
Wie er zijn hand op legde,
voelde nog heel even
een onverklaarbare rust.
Daarna was ook die verdwenen.
—
Het symbool bleef altijd
lang genoeg zichtbaar
om te worden onthouden.
Maar nooit lang genoeg
om te worden bezeten.
Want stilte
die men probeert vast te grijpen,
wordt meestal
weer geluid.
—
Slechts Twee voorwerpen
droeg het teken altijd met zich mee.
De Sleutel van Secretis.
en
De Klok van Secretis.
Meer hoeft daar
voorlopig niet over gezegd te worden.
Ook klokken
vertellen hun verhaal
pas wanneer het tijd is.
Geduld, beste Reiziger.
Zelfs geheimen
verschijnen niet altijd
wanneer men ze
het liefst verwacht.
—
Men wist alleen
dat de klok op verschillende plekken
in de Tuin Zonder Kaart verscheen.
Nooit tweemaal
op dezelfde plaats.
Vaak precies daar
waar iets belangrijks
op het punt stond
te gebeuren.
Haar wijzers wezen soms
naar een verlaten pad.
Naar een onbekende deur.
Naar een plek
die kort daarna
iets onthulde.
En volgens de oudste verhalen
wezen zij soms zelfs
naar wonderen.
—
De klok gaf geen uitleg.
Zij gaf slechts aanwijzingen.
Dat was blijkbaar genoeg.
Want waar haar wijzers
lang genoeg naar wezen,
begon de tuin
zich anders te gedragen.
Paden weken uiteen.
De wind ging liggen.
En verborgen dingen
leken zich heel even
te herinneren
dat zij gevonden
konden worden.
—
Vele Reizigers
zochten hun hele leven
naar Secretis.
Niemand kwam ooit
op haar pad.
Tot de Reiziger, oftewel jullie,
de Tuin Zonder Kaart vond.
De enige mens
die de tuin ooit
had gevonden.
Al was dat misschien
niet helemaal juist.
Misschien had de tuin
jullie gevonden.
✶
Vlak voordat de Reiziger
de andere kant bereikte,
begon de Poort langzaam
open te gaan.
Niet met een kraak.
Niet met geweld.
Alsof hij simpelweg
had besloten
dat het tijd was.
—
“Veel succes, Reiziger...”
echode de stem
nog één keer door de tunnel.
—
De Reiziger keek achterom.
Het stenen gezicht
glimlachte nog steeds.
“Wacht...” zei hij.
“Zie ik je nog terug?”
—
De echo kwam pas later.
“Dat hangt ervan af...”
Een korte stilte.
“Of je nog dezelfde vraag hebt
wanneer je terugkomt.”
✶ Secretis III ✶
De Laatste Deur van de Velen
Reiziger was niet gekomen
om Secretis te zoeken.
Hij zocht slechts
naar iets waars.
Dat hielp.
—
Hij volgde een pad
dat er de vorige dag
nog niet was geweest.
Bij iedere stap
leken de bomen dichter
naar elkaar toe te groeien.
Hun wortels rezen uit de aarde
en vormden donkere bogen
boven zijn hoofd.
De wind streek nog eenmaal
door de bladeren.
Toen hield zij op.
Tussen de stammen
stond iets
dat daar een ogenblik eerder
nog niet had gestaan.
Het eerste wonder
dat zich liet herkennen.
—
De klok.
Oud.
Stil.
Haar hout verweerd
door een tijd
die zelfs zij
niet volledig leek te begrijpen.
Op haar wijzerplaat
rustte het symbool
van Secretis.
Voor het eerst
kon het goed
worden waargenomen.
Met geduld
kun jij dat ook.
—
Haar wijzers bewogen niet.
Toch wees één ervan
naar een smal pad
dat er een ogenblik eerder
nog niet had gelegen.
De Reiziger keek
naar de klok.
Toen naar het pad.
“Is dat voor mij?”
De klok antwoordde niet.
Dat zou later
nog ingewikkeld genoeg worden.
—
Midden op haar wijzerplaat
rustte altijd
het symbool van Secretis.
Alsof de klok
niet alleen naar geheimen wees,
maar er zelf één droeg.
De Reiziger zette
een stap dichterbij.
De wijzer bleef
naar het pad gericht.
—
Toen hielden de vogels
op met zingen.
Niet één voor één.
Allemaal tegelijk.
Het water verstomde.
De bladeren bewogen nog,
maar maakten geen geluid meer.
Daarna verdwenen
zijn voetstappen.
Niet zijn stappen zelf.
Alleen het geluid ervan.
—
De Reiziger bleef staan.
Zelfs de Schaduw
bewoog voorzichtiger.
De Spiegel wilde iets zeggen.
Maar toen hij zijn mond opendeed,
kwam er niets.
Niet omdat hij zijn stem
kwijt was.
Omdat de stilte
haar niet nodig had.
—
De tuin was niet leeg.
Integendeel.
Voor het eerst leek het
alsof alles aanwezig was.
Iedere tak.
Iedere steen.
Iedere deur
die nog niet verschenen was.
Alles luisterde.
—
De bomen weken uiteen.
Niet haastig.
Niet onder dwang.
Eerder alsof zij eindelijk
herkenden
voor wie zij plaats
moesten maken.
Daar stond Secretis.
Een lang, hol gewaad
van diep ultramarijn fluweel,
majestueus
in zijn stilte.
Geen zichtbaar gezicht.
Geen handen
die men volledig
kon onderscheiden.
Alleen een antiek zilveren sleutel
die stil aan haar zijde hing.
Waar zij stond,
werd alles stil.
Niet leeg.
Niet dood.
Maar zo stil
dat zelfs verborgen dingen
hoorbaar begonnen te worden.
Sommigen verwarden haar
met Versilentis.
Dat was begrijpelijk.
Maar stilte
en het geheim
dat daarin wacht,
zijn niet hetzelfde.
—
De Reiziger wilde vragen
wie zij was.
Secretis gewaad ging dichter.
Dat was genoeg.
De vraag bleef bestaan.
Maar hoefde niet langer
uitgesproken te worden.
—
Toen begon de tuin
achter haar te veranderen.
Wortels trokken zich terug.
Mos gleed van oude stenen.
Het smalle pad
boog zich verder open.
En aan het einde daarvan
rees een poort op.
Ouder dan de tuin.
Ouder dan de kaarten.
Misschien ouder
dan het eerste verhaal
dat ooit begreep
dat het verteld
wilde worden.
—
Secretis zweefde vooruit.
De Reiziger volgde.
Niet omdat zij hem riep.
Niet omdat zij hem gebood.
Maar omdat ieder pad
dat niet naar haar leidde
zich langzaam
achter hem sloot.
Uit nieuwsgierigheid,
dacht hij.
Maar diep vanbinnen wist hij
dat de tuin die keuze
al vóór hem
had gemaakt.
De tuin bracht hem
naar haar toe.
Zoals zij dat alleen deed
voor degene
die niet langer probeerde
haar stilte te vullen.
—
Secretis bleef staan.
De Secretis Sleutel
bewoog vanzelf.
Eén keer.
Een zacht metalen geluid.
In de stilte klonk het
als iets groots.
Het blauwe gewaad spreidde zich steeds verder uit en onthulde de verborgen poorten in haar mantel.
Toen begreep de Reiziger het.
Haar gewaad verborg de Poort niet.
Haar gewaad was de Poort.
—
Daarachter lagen
geen kamers.
Geen goud.
Geen troonzaal.
Alleen de Laatste Deur
van de Velen,
gevormd uit puur sterrenlicht.
Helderder dan de zon.
En toch droeg haar licht
een zwart
dat niets onthulde.
Achter haar verschenen
steeds meer deuren en poorten,
in alle denkbare vormen
en afmetingen.
De Reiziger voelde
dat zij ontelbaar waren.
Hoe langer hij keek,
hoe transparanter
het sterrenlicht werd,
totdat zelfs het zwart
erdoorheen zichtbaar leek.
Hij kon er steeds beter
doorheen kijken.
De deuren liepen
werkelijk eindeloos door.
Alsof iets
meer betekenis kon dragen
dan één begrip ooit
zou kunnen bevatten.
—
Achter iedere deur
of poort
wachtte een nieuw inzicht.
Sommige deuren waren zo hoog
dat hun bovenkant
tot in de hemel reikte.
Als kathedralen
die nooit hadden bestaan.
Achter één deur
klonk gezang.
Achter een andere
het breken van glas.
Transparant.
Maar gevaarlijk.
Achter een derde
klonk een stem
die de Reiziger
leek te kennen
van vóór hij zichzelf
een Reiziger had genoemd.
—
Achter de Ethernis-Deur
klonk niets.
Daar bleef hij
het langst naar kijken.
Secretis stond naast hem.
Stil.
Zoals altijd.
—
“Draagt u werkelijk
alle geheimen van de tuin?
En wat bevindt zich
achter de Ethernis-Deur?”
vroeg de Reiziger,
vol van onbeantwoorde vragen.
Haar stem klonk
zacht als fluweel.
Zo stil
dat zij op de rand
van horen viel.
“Dat moet de Reiziger
zelf ontdekken,”
zei zij.
“Want sommige dingen
verliezen hun betekenis
wanneer zij worden verteld
voordat zij zijn ervaren.”
De deur begon te trillen.
Van een herinnering misschien.
Of een waarheid
die nog niet klaar was
om waarheid
genoemd te worden.
—
Toen klonk haar stem
voor het eerst duidelijk.
“Vrede nadert.”
De Reiziger draaide zich om.
Tussen de deuren liep
een tweede vorm
van dezelfde Reiziger.
Precies dezelfde Reiziger.
Maar achterstevoren
kwam hij.
Niet achteruit.
Achterstevoren.
Alsof richting
slechts een gewoonte was
waar hij nooit
aan begonnen was.
Hij droeg de enige kaart
van de Tuin Zonder Kaart
bij zich.
Hij zag alle diepe geheimen
van de tuin.
Maar zodra hij probeerde
ze te onthouden,
verdween de inkt.
—
Voor het gemak
noemen we hem:
Reiziger 2.
Hij stopte.
En keek hem
doordringend aan.
Niet alsof hij iets wist.
Maar alsof hij iets begreep
dat alleen ervaren kon worden
om het werkelijk
te kunnen begrijpen.
Toen sprak hij.
“Jkafneaoufklm.”
Een korte stilte.
Daarna:
“Djjadjfjajfkj.”
De woorden klonken verkeerd.
Niet omdat zij
geen betekenis hadden.
Maar omdat de betekenis
ergens anders leek
te beginnen.
Alsof de taal
achterstevoren werd uitgesproken.
Alsof het antwoord
eerst bestond
en de vraag
pas later kwam.
—
Secretis luisterde.
Niet naar de woorden.
Maar naar wat
erachter zat.
Toen vertaalde zij:
“Alles wat onthuld
mag worden.”
De Reiziger keek verbaasd.
“En wat blijft er
dan verborgen?”
Een lange stilte volgde.
Zelfs Secretis
leek iets aandachtiger
te luisteren.
—
“Eneg tad dea fraas
fsddfsa fdsafadfs,”
zei Reiziger 2
achterstevoren.
Secretis vertaalde:
“Datgene
wat zijn betekenis verliest
zodra iemand anders
het voor je
uitspreekt.”
—
Daarna liep Reiziger 2
achterstevoren verder,
met de enige kaart
in zijn handen.
Een deur sloeg open.
Dat leek
uit zichzelf te gebeuren.
Reiziger 2 sloot haar
weer voorzichtig
en werd daarna
nog maar zelden gezien.
Net voordat hij verdween,
gooide hij de kaart
als een papieren vliegtuigje
naar het pad
dat de Reiziger
zou gaan bewandelen.
En zei hij nog als laatste:
“Bij het laatste deel
van Verenis,
in het hoofdstuk Secretis,
wachten de sterkste
en mooiste verhalen.
Daar opent zich
de laatste deur
van een oneindig aantal deuren.”
De Spiegel vond eindelijk
zijn stem terug.
“Welke verhalen?”
De deur begon te sluiten.
“Orbi…”
Toen viel zij dicht.
—
De stilte keerde terug.
Dieper dan daarvoor.
Alsof zelfs de halve naam
nog niet volledig
gehoord mocht worden.
Secretis hief haar sleutel.
Eén deur ging open.
Niet de grootste.
Niet de oudste.
Niet de mooiste.
Alleen de deur
waarvoor de Reiziger
stil genoeg
was geworden.
—
Hij keek naar binnen.
Wat hij zag,
vertelde hij later nooit.
Niet omdat het verboden was.
Niet omdat Secretis
hem had gewaarschuwd.
Maar omdat sommige geheimen
geen bezit worden
wanneer je ze ontdekt.
Sommige veranderen je slechts
in iemand
die ze niet langer
hoeft uit te leggen.
Om de resonantie
van het onuitgesprokene
te voelen.
—
Toen hij terugkeerde
naar de Tuin Zonder Kaart,
begonnen de vogels
weer te zingen.
Het water vond
zijn stem terug.
De bladeren ritselden.
Zijn voetstappen
klonken opnieuw
alsof zij
bij hem hoorden.
Maar iets in hem
bleef stil.
Niet leeg.
Niet gebroken.
Rustig.
—
De rust verspreidde zich.
Niet als magie.
Niet als bevel.
Meer als de warmte
van een vuur
waar niemand zich
bewust dichterbij
had gezet.
De Spiegel sprak zachter.
De Schaduw hoefde
voor één keer
niet overal gevaar
te zien.
Zelfs de tuin
leek minder gehaast
om nieuwe paden
te maken.
—
Het was aanstekelijk.
Innerlijke vrede.
Niet spectaculair.
Niet glanzend.
Niet iets
waar koningen oorlogen
voor konden voeren.
En misschien juist daarom
waardevoller
dan al hun goud.
—
De Schaduw keek naar hem.
“Heb je gevonden
wat je zocht?”
De Reiziger dacht lang na.
“Ja.
De kaart liet mij zien
waar mijn reis naartoe gaat.
En ik wil het
voor geen goud missen.”
De Reiziger keek terug
naar het pad.
Het was verdwenen.
Secretis ook.
—
De klok stond nog
tussen de bomen.
Met alle tijd
van de wereld.
Stil.
Haar wijzers wezen
naar boven.
Dat was haar ruststand.
Of misschien
wezen zij naar iets
dat nog geen naam had.
—
“Rust
met vol enthousiasme,”
zei de Reiziger.
“Daar is mijn reis
nu echt mee begonnen.”
De Schaduw knikte.
—
Wie het teken
van Secretis eenmaal herkent,
staat niet langer
buiten haar verhaal.
Dat betekent niet
dat je haar al hebt gevonden.
Nog niet.
Het betekent alleen
dat je op haar pad bent.
—
Vanaf dat moment
zal de Tuin Zonder Kaart
zich jou herinneren.
Niet luid.
Niet onmiddellijk.
Maar iedere keer
wanneer je werkelijk stil wordt,
zal ergens
een nieuw pad ontstaan.
Misschien verschijnt daar
ook de klok.
Misschien wijst zij
naar een deur.
Naar iets belangrijks.
Of naar jou.
Misschien zelfs
naar een wonder.
—
Maar over haar
wordt voorlopig
niets meer verteld.
Geduld, beste Lezer.
Haar verhaal
volgt direct hierna.
—
Men zegt daarom
dat Secretis niet gevonden wordt.
De tuin leidt je
naar haar toe.
Maar alleen wanneer je ophoudt
de stilte te vullen
met wat je hoopt
te horen.
Want wie gulzig zoekt,
zal haar nooit vinden.
Wie goud zoekt,
vindt meestal slechts
een nieuwe reden
om meer goud
te willen.
Maar wie stilte zoekt,
vindt misschien haar pad.
En wie stil genoeg wordt,
ontdekt dat Secretis
niet alleen de bewaarder
van de diepste geheimen was.
Zij was de stilte
waarin die geheimen
veilig genoeg waren
om te bestaan.
De vrede
waarvoor geen bloed
hoefde te vloeien.
De eeuwige rijkdom
die geen leegte
achterliet.
En misschien
de plek
waar resonantie
voor het eerst
werd herkend.
✶
Secretis bewaarde geen geheimen.
Zij was de stilte
waarin zij veilig genoeg waren
om te bestaan.
✶
.png)
Secretis
✶ Secretis IV ✶
*De Vogel en een klok*
Diep in tuin
die op geen enkele kaart verscheen,
stond een antieke klok.
Niemand wist wie haar had gebouwd.
Niemand wist waarom zij daar stond.
De klok verscheen op verschillende plekken in de tuin.
Nooit twee keer op dezelfde plaats.
Vaak precies daar
waar iets
op het punt stond
te gebeuren.
Haar wijzers bewogen niet.
De klok wel.
Dieren kwamen van ver om naar haar te kijken.
Ze luisterden.
Ze wachtten.
Maar de klok sloeg nooit.
En dus gingen zij na een tijdje weer weg.
Dit is natuurlijk precies het soort vergissing
dat wordt gemaakt door wie verwacht
dat antwoorden op tijd verschijnen.
Een gevaarlijke gewoonte,
beste Reiziger.
De Klok was het daar vanzelfsprekend nooit mee eens.
Op een ochtend landde een kleine vogel
op de rand van de Klok.
Hij had geen bestemming.
Geen vraag.
Geen duidelijke reden om daar te zijn.
Hij bleef alleen.
Wat voorlopig
genoeg was.
En terwijl de tuin stil bleef,
gebeurde er iets.
Een beweging.
Nauwelijks zichtbaar.
De grote wijzer verschoof.
Niet veel.
Slechts een fractie.
De vogel keek.
Toen bewoog ook de kleinere wijzer.
Alsof de klok zich iets herinnerde
wat zij lang geleden was vergeten.
De vogel kwam de volgende dag terug.
En de dag daarna.
En de dag daarna.
Bij elk bezoek
bewogen de wijzers iets verder.
Toch wezen haar wijzers vreemd genoeg
niet alleen naar tijd.
Soms wezen zij naar een boom.
Soms naar een verlaten pad.
Soms naar een deur
die niemand eerder had gezien.
Soms
naar de Reiziger.
*Crit...*
En soms
naar iets
dat nog geen naam
leek te hebben.
De andere dieren begonnen het op te merken.
“Wat betekent het?” vroegen zij.
“De klok?” vroeg de vogel.
“Het deel waarin zij naar de Reiziger wees,” zei een van hen.
Er viel een kleine stilte.
De vogel schudde zijn hoofd.
“Ik weet het niet.”
“Waarom blijf je eigenlijk terugkomen?”
“Ik weet niet waarom,” zei hij.
“Maar ik voelde mij nodig
voordat ik begreep
waarvoor ik nodig was.”
Hij zweeg even.
“Misschien probeert de klok
zichzelf te herinneren.”
De dieren begrepen het niet.
Maar de vogel bleef.
Wat in de meeste verhalen meestal het punt is
waar wijsheid begint.
Of problemen.
De tuin maakte dat onderscheid zelden duidelijk.
Jaren gingen voorbij.
Of misschien
slechts dagen.
— De tuin
was bijna nooit op tijd.
En hoe langer de vogel bleef,
hoe meer de klok
zichzelf leek te herinneren.
Omdat zij meer onthulde
van wat altijd al in haar verborgen had gezeten.
En hoe meer de klok zich herinnerde,
hoe meer de vogel leek te begrijpen.
Alsof ieder van hen iets droeg
wat de ander miste.
Toen kwam er een dag
waarop de vogel niet terugkeerde.
Dagen gingen voorbij.
Toen weken.
Toen maanden.
— Deze keer
was de tuin wel op tijd.
Crit...
Niemand zag hem ooit nog terug.
Toch bleef er iets vreemds achter.
Wanneer de wijzers
naar iets belangrijks wezen,
klonk er een zachte roep
vanuit de klok.
Niet luid.
Niet eisend.
Meer als een herinnering.
“Koekoek.”
De dieren luisterden.
Maar niemand wist
waar het geluid vandaan kwam.
Sommigen zeiden dat er altijd al
een koekoek in de klok had gewoond.
Anderen geloofden dat de vogel
nooit werkelijk was vertrokken.
Maar de oudste verhalen zeggen iets anders.
Zij zeggen dat resonantie soms begint als herkenning.
Dan groeit zij uit tot aandacht.
Dan tot verwachting.
En uiteindelijk tot verbondenheid.
Misschien
zoals de vogel.
Want wie lang genoeg luistert
of aandachtig genoeg kijkt,
wordt deel van datgene
wat het in beweging brengt.
Niet omdat hij zichzelf had verloren.
Maar omdat iets in hem
had geantwoord op wat wachtte
met al het geduld
van de Klok
die niet hoefde te bewegen.
Net als de vogel.
Net als de klok.
En misschien…
net als jij.
Want resonantie leeft niet alleen in de Klok.
Zij leeft tussen de Klok
en degene die lang genoeg blijft
om haar te zien.
En wanneer de tuin stil genoeg wordt,
kun je soms nog steeds
die kleine roep uit de klok horen.
Niet als antwoord.
Niet als bewijs.
Maar als een echo
van iets dat er altijd al was.
“Koekoek.”
✶
De lezer hoeft
niet alles te begrijpen.
Alleen de resonantie
te voelen.
En misschien…
je horloge
in de gaten te houden.
''Koekoek.''
✶
De Lezer keek wellicht naar de tijd.
Er was niets.
Vreemd genoeg viel dat tegen. ✶
✶ Over de Schrijver - Deel I
De Eerste Pen
Er zat een kleine,
ja,
kleine,
nietsvermoedende, muisstille muisklerk
aan een klein, onderdanig bureau
naast een gigantisch bureau
dat zich gedroeg als een troon
aan het einde
van een veel te lange gang
of zin...
Hij leek onderdanig.
Dat was waarschijnlijk verstandig.
—
Niemand wist nog voor wie hij schreef.
Toch had hij iets
in gedachten.
Iets kleins.
Natuurlijk.
Kleine dingen zijn vaak
het gevaarlijkst.
—
“Pfff...”
Een zacht, mysterieus gegiechel
klonk onder het grote bureau
aan het einde van de veel te lange gang
of zin.
De Reiziger wist niet
wat hij ermee aan moest.
—
Toen keek de muis
uit zijn muizenbestaan
even omhoog,
naar het hoge bureau.
Het bureau
dat alles makkelijker
voor elkaar kreeg.
“Ik durf veel te dromen,”
schreef hij zacht.
“Maar niet zo hoog.”
—
De klerk keek naar het mysterieuze grote bureau.
En om zich heen.
Alsof hij controleerde
of niemand luisterde.
—
Toen pakte hij zijn veerpen.
Niet zijn mond.
Zijn pen.
—
Hij schreef:
Niet te hard praten.
—
De Reiziger keek verbaasd.
“Waarom schrijf je?”
—
De muis verstijfde even.
Zijn oren bewogen nerveus.
Hij keek naar het gigantische bureau.
—
Toen schreef hij:
Omdat sommige woorden beter niet gehoord kunnen worden.
—
Een stilte.
—
De Lezer keek naar het grote bureau.
“Door wie?”
—
De kleine klerk keek ook.
Heel langzaam.
—
Hij schreef:
Door hem.
—
Niemand sprak.
Zelfs de gang leek even stiller te worden.
—
De muis boog zich weer over zijn papier.
Zijn pootje trilde een beetje.
—
Ik schrijf alleen op
wat te belangrijk is
om hardop te blijven bestaan.
—
De Reiziger keek naar hem.
“Ben jij de Schrijver?”
—
De muis stopte.
Zijn veer bleef boven het papier hangen.
—
Een lange stilte.
—
Toen schreef hij:
NEE.
Een kleine pauze.
Daarna:
Althans...
Nog een pauze.
Niet officieel.
.
—
De Reiziger slikte.
“Gaat dat over mij?”
De klerk glimlachte niet.
Hij doopte zijn veerpen opnieuw
in de inkt.
“Dat hangt ervan af
of je verder loopt.”
—
En ergens in de gang
werd de ''Pfff...''
heel voorzichtig
een hoofdstuk.
✶
Klerk:
een stille figuur die teksten bewaart, ordent en opschrijft.
✶ Over de Schrijver – Deel II
De Reiziger keek naar het einde
van de veel te lange gang
of zin...
Het verschil was inmiddels onduidelijk geworden,
vooral omdat de gang zelf
waarschijnlijk ook niet meer wist
of hij een gang was
of gewoon een zin
die te lang was geworden.
—
Daar, waar het licht bijna ophield te bestaan,
verscheen plotseling een nar.
Niet lopend.
Niet vallend.
Alsof iemand hem simpelweg
tussen twee zinnen had geplaatst.
—
Hij sprak niet.
Hij schreef.
Met een veerpen
die niemand hem had zien pakken.
De inkt verscheen sneller
dan zijn hand kon bewegen.
—
Beste Reiziger,
welkom.
Een korte stilte.
Toen schreef hij verder.
Men noemt mij de Schrijver.
—
Hij wachtte even.
Alsof hij wilde controleren
of die naam voldoende indruk maakte.
Toen schreef hij:
Ook wel bekend als...
de Dwaas.
—
De nar keek naar zijn eigen woorden.
Alsof hij beoordeelde
of ze goed genoeg waren.
Toen glimlachte hij.
En schreef:
Maak je geen zorgen.
Ik heb het verhaal al voorbereid.
—
Of misschien...
heb jij dat gedaan.
—
Toen verscheen er nog een nar.
Niet uit een deur.
Niet uit de schaduwen.
Alsof hij al die tijd
naast het verhaal had gestaan.
—
Hij boog diep.
Daarna sprak hij:
“Beste Reiziger...
“Mijn naam... of beter gezegd mijn bestaan... is de Kindred.”
De Kindred keek even naar de geschreven woorden.
Toen naar de zwijgende nar met de veerpen.
Daarna vervolgde hij:
“Men noemt hem de Schrijver.”
—
Een korte stilte.
—
“Sommigen noemen hem de Dwaas.”
—
De Kindred glimlachte.
“Zelf vindt hij beide namen
verrassend accuraat.”
—
Toen gooide de Schrijver
een boek tegen het hoofd van de Kindred.
Daarna schreef hij:
Jij dwaas.
Ik had mezelf al voorgesteld.
Vertaalde de Kindred.
—
“Jíj schreef het,
jij stomme nar!”
zei de Kindred erop terug.
—
De Schrijver schreef:
Sorry.
Dat is waar.
—
“Dat schreef ik helemaal niet!”
riep de Kindred.
Een korte stilte.
“Althans... de Schrijver schreef dat niet.”
—
De Schrijver gooide
nog een boek tegen zijn hoofd.
—
De Kindred giechelde.
“Dat is dan weer
wél echt waar.”
—
Hij keek achterom.
Naar de figuur die nog altijd schreef.
“Hij heeft een boodschap voor u.”
—
De Kindred kuchte plechtig.
“Maar omdat hij liever schrijft
dan praat...”
Hij keek naar de Reiziger.
“...moet u voorlopig genoegen nemen
met mij.”
—
Een stilte.
—
De veerpen kraste verder.
En de Kindred werd even de tolk,
die soms zijn verhalen een andere draai gaf.
Over de Schrijver – Deel III:
Nu zijn we weer bloed serieus Reiziger:
Er bestaan schrijvers die een verhaal vertellen.
Er bestaan ook schrijvers die het verhaal daarna uitleggen.
De schrijver van Verenis leek daar weinig belangstelling voor te hebben.
Hij schreef liever iets op waardoor de uitleg zelf begon te twijfelen.
Dat was onhandig.
Voor de uitleg.
Niet voor hem.
✶
Sommigen noemen Verenis een sprookje.
Anderen een mythe.
Een enkeling noemde het filosofie.
Dat werd niet bevestigd.
Maar ook niet ontkend.
Dat scheelde weer een discussie.
✶
De humor is misschien het vreemdste.
Normaal maakt een grap iets minder serieus.
In Verenis gebeurt soms het tegenovergestelde.
Pas later merk je dat de grap ongemerkt iets heeft afgenomen.
Meestal je zekerheid.
✶
Het verhaal doet bovendien een merkwaardig experiment.
Het behandelt de lezer alsof die al veel langer in Verenis rondloopt dan hij zelf doorheeft.
Dat is natuurlijk absurd.
Waarschijnlijk.
✶
Critici zouden dit meta kunnen noemen.
Het verhaal zelf noemt het liever nieuwsgierigheid wekken.
Dat klinkt vriendelijker.
En bovendien leest “meta” alsof iemand vergeten is de zin af te maken.
✶
Misschien is dat uiteindelijk het meest bijzondere aan Verenis.
Niet dat het de vierde muur probeert te doorbreken.
Maar dat het zich af en toe afvraagt of die muur er ooit wel is geweest.
Op dat moment kwam er een kikker aangehupt.
Hij keek je opvallend aandachtig aan.
Of misschien dacht je dat alleen.
Het was tenslotte maar een doodnormale kikker…?
“Kwaak.”
…
Kwaak? dacht de lezer.
Daarna dook hij het water in.
En werd hij nog maar zelden gezien.
Op dat moment viel ergens een kaartenhuis om.
Toeval, waarschijnlijk.
Tenzij het dat van de lezer was.
Of was het misschien wel je eigen spiegelbeeld…
…dat na dit fragment zijn ogen niet meer kon geloven.
Dat zou een hoop verklaren.
En tegelijkertijd helemaal niets.
✶
✶ The Bird and the Clock II
De klok en de kikker waren dus verdacht.
De klok niet omdat zij het einde en begin van Eternis bezit.
Maar omdat zij er vandaan kwam.
Terwijl de klok terug en heen door de tijd beweegt,
zoekt zij naar dezelfde trilling
waarmee alles ooit zal zal beginnen of eindigen.
En waar die resonantie
het heden raakt,
ontstaat Orbi...
De schrijver had hier kunnen uitleggen
wat dat precies betekende.
Maar hij vond het belangrijk
dat de lezer eerst even ongemakkelijk bleef zitten
met een half woord.
Dat leek hem leerzaam.
Vooral voor de lezer.
Niet als stem.
Niet als lichaam.
Maar als de stille trek
van een einde
dat zichzelf al herinnert.
✶
Met andere woorden:
de klok toont niet rechtstreeks
wat aan het einde van Eternis wacht.
Zij laat je het voelen.
Luister.
En huiver wanneer het moment van Orbi...
zich aandient.
Want wat je voelt,
komt niet uit het heden.
Het komt uit Eternis.
✶
Vanaf dit moment zal Orbi...
terugkomen in tekstfragmenten:
“Je hoeft mij niet volledig te begrijpen
om te voelen wat er komt.
Ik zal niet spreken.
Ik zal trekken.
En misschien is dat genoeg
om je verder te helpen,
beste Reiziger.”
✶
— Orbi...
Wanneer je denkt
dat je kunt stoppen…
luister dan niet naar mij.
Voel alleen
waarom je nog niet weggaat.
✶
— Orbi...
✶
Na een lange stilte…
…stak ergens in de verte een eend over.
Niemand wist waarom.
De eend zelf waarschijnlijk ook niet.
Dat gaf voor beide onverwacht veel rust.
🦆
Totdat...
✶
✶
De lezer besloot heel even nergens meer betekenis achter te zoeken.
Dat hield ongeveer zeven seconden stand.
Waarschijnlijk een persoonlijk record.
✶
✶ De Reflectie en de Slagschaduw
De Reflectie en de Slagschaduw hoorden bij dezelfde Reiziger.
Ze waren vanzelfsprekend elkaars tegenpolen.
De Reflectie verscheen in plassen, ramen,
stil water
en gepolijste steen.
Hij hield van licht.
Van mogelijkheid.
Van alles wat vooruit leek te wijzen.
En van zijn eigen Spiegelbeeld.
Daarom wordt hij Spiegel genoemd.
Telkens wanneer de Reiziger langs een helder oppervlak liep,
bleef de Reflectie even langer hangen.
“Kijk naar mij,” zei hij vaak.
“Zo scherp. Zo helder. Zo elegant.”
De Slagschaduw van de Reiziger leefde ook.
Vanaf de grond zuchtte hij.
“Op een dag droogt die plas op.”
De Reflectie rolde met zijn ogen.
“Kun je één vrolijk ding zeggen?”
“Op een dag eindigt alles.''
De Slagschaduw keek hem vervolgens plagend aan.
“Koekoek.”
Spiegel trilde.
“Hou op.”
Zo ging het steeds.
Voor het gemak noemen we hem Schaduw.
Wanneer de Reiziger een vriend ontmoette, zei de Spiegel:
“Kijk hoe geliefd hij is.”
En de Schaduw antwoordde:
“Dat maakt afscheid alleen maar pijnlijker.”
Wanneer de Reiziger ergens in slaagde, zei de Spiegel:
“Zie je? Hij wordt iets.”
En de Schaduw antwoordde:
“Dan heeft hij verder te vallen.”
Toen viel uitgerekend de hoogste boom.
Niet omdat hij zwak was.
Maar omdat zij te veel wind hadden gevangen.
“Zie je?” zei Schaduw.
“Zo eindigen wij ook
als we onze nek te ver uitsteken, Spiegel.
De Reiziger moet in de schaduw blijven.”
De Reflectie keek hem ongelovig aan.
Hij wees naar de gevallen boom.
“Maar je kunt niet tegelijk
veilig als een kasplantje blijven
en hoog als een boom willen groeien.”
Als je nu denkt dat dit later in het verhaal belangrijk wordt…
dan heb je waarschijnlijk gelijk.
Of niet.
Dat maakt het juist zo vervelend.
✶
CRITICAL DAMAGE.
Op een dag werd de Reiziger moe van hun geruzie.
Hij ging naar een oude uil
die in de hoogste boom zat
De uil luisterde.
Lang.
Uilen zijn daar goed in.
Toen keek hij naar de Reflectie.
“Waarom bewonder jij jezelf zo vaak?”
De Reflectie glimlachte te optimistisch.
“Omdat ik de waarheid toon.”
De Slagschaduw schaterde van het lachen.
De Reiziger probeerde de zijne in te houden.
Zelfs de uil leek heel even een grijns te verbergen.
Maar hij zei niets.
Toen keek Spiegel snauwend naar de Schaduw.
“En waarom verwacht jij altijd het ergste?”
De Slagschaduw zweeg.
Langer dan gewoonlijk.
Uiteindelijk zei hij:
“iemand moet onthouden
dat licht ook schaduwen werpt.”
De Spiegel begon te lachen.
Maar de uil opende één oog naar hem.
Spiegel sloot zijn mond.
“Wie te lang naar helderheid staart,” zei de uil tegen Spiegel,
“begint de barst te vrezen.”
Op datzelfde moment
verscheen er een dunne barst
in het Spiegelgladde ijs naast hen.
Spiegel trilde.
“Van de kou,” zei hij snel.
Niemand vroeg iets.
Toen wendde hij zich tot de Slagschaduw.
“En wie te aandachtig naar verlies kijkt,
begint iedere stap te horen breken.”
Op dat moment brak er ergens achter hen
een klein takje.
Niet hard.
Niet belangrijk.
Maar de Slagschaduw keek om
alsof er iets groters was gevallen.
Nu zwegen ze allebei.
Voor één keer.
Onder hun geruzie
had iets verborgen gelegen.
Angst.
Sinds die dag maakten ze nog steeds ruzie.
Natuurlijk deden ze dat.
Maar iets zachter.
Want zo nu en dan
betrapten ze zichzelf erop
dat ze hetzelfde beschermden.
Het hart van de Reiziger.
✶
De Reflectie vreest de barst
waar niets gebroken is.
De Slagschaduw vreest de wond
die nooit is geslagen.
En beiden noemen hun angst
heel verstandig
wijsheid.
✶
**Verenis kan zich bewegingsloos voelen.
En toch, zelfs nu,
na een eeuwigheid,
begint er iets te verschijnen.**
✶ De Kraai en de Kerkuil
Op een avond, toen de maan als een bleke munt boven het water hing, kwamen een kraai en een kerkuil samen bij een kerkhof dat langzaam door het water was opgeslokt.
Alleen de hoogste grafstenen staken nog net boven het oppervlak uit, als stille herinneringen aan namen die niemand meer uitsprak. De graven droegen meer dan lichamen; ze droegen ook geheimen die nooit hardop waren geworden.
De kerkuil streek neer op één van die stenen.
“Jij bent ver gevlogen,” zei hij.
“Wat heb je gezien?”
“Diepte,” zei hij.
“Hoe diep?”
De kraai keek naar het donkere water.
“Dieper dan wat je nog wilt weten.”
Boven hen hingen wolken die iets te veel hadden gehuild, alsof ze hun eigen grenzen niet hadden gekend. Het water beneden droeg dat verdriet verder, zonder te vragen waar het moest stoppen.
De kerkuil knipperde langzaam.
“Vertel het me.”
De kraai zweeg.
“Waarom niet?”
De kraai keek opzij, naar de uil.
“Omdat sommige dingen blijven bestaan zodra je ze hoort.”
De wind schoof over het water. De grafstenen leken even niet vast te liggen, maar te zweven in herinnering.
“Ben je bang dat ik het niet kan dragen?” vroeg de uil.
“Nee,” zei de kraai.
“Dat is het niet.”
“Wat dan?”
De kraai keek naar het water tussen hen in.
“Dat jij het niet meer kunt neerleggen.”
Stilte.
De maan schoof hoger.
De uil sloot even zijn ogen.
“En jij?” vroeg hij.
De kraai antwoordde niet meteen.
Toen:
“Als ik alles vertel, blijft er niets over om boven te drijven.”
Hij spreidde zijn vleugels.
En toen hij opsteeg, brak het maanlicht in het water — alsof de wereld zichzelf even niet kon beslissen waar hij hoorde.
Onder het oppervlak bleef iets achter in de vorm van een schaduw van vleugels.
De uil keek ernaar.
Lang.
Zonder te weten of hij iets verloren had.
Of juist precies genoeg had gehouden.
alsof hij niet iets was kwijtgeraakt,
maar iets was bespaard.
En ergens in het water bleef iets achter dat hem zacht raakte.
Iets wat op liefde leek.
Critical Damage...
Passend nummer
✶ De Kraai en de Kerkuil – Deel II
De kraai keerde terug zonder haast, maar ook zonder rust.
Hij had iets gezien in het woud wat hij niet wilde dragen als woorden.
Het nest van de kerkuil was er geweest.
Tot een roofvogel kwam, en alles stilmaakte.
Maar toen hij weg wilde vliegen, zag hij iets dat niet klopte.
Een tweede boom.
Dichtbij.
En daarin wonder boven wonder hetzelfde soort nest die je niet kon onderscheiden.
Alsof verlies en behoud elkaar niet konden uitsluiten, alleen naast elkaar konden bestaan.
De kraai vertelde het niet direct.
De uil zat nog steeds op de steen.
“En?” vroeg de uil.
De kraai keek naar het water dat nog steeds de rand van de wereld raakte.
“Niet alles wat verdwijnt, is weg,” zei hij zacht.
De uil sloot zijn ogen.
En ergens bleef de wereld in twee vormen tegelijk bestaan.
✶ De Kraai en de Kerkuil – Deel III
De kraai keerde terug naar de steen waar de uil zat.
Maar hij landde niet.
De ruimte tussen hen leek voller dan daarvoor, alsof iets daar was blijven hangen dat geen vorm wilde kiezen.
“Je hebt iets gezien,” zei de uil zacht.
De kraai antwoordde niet meteen.
Onder hen bewoog het water traag, alsof het luisterde zonder mee te praten.
“Het nest,” vroeg de uil, “is weg?”
De kraai knikte nauwelijks.
“Ja.”
Stilte.
De maan hing lager dan eerst.
“Een roofvogel,” zei de uil, alsof hij het ergens al had geweten.
De kraai hield zijn blik weg van hem.
“Ja,” zei hij.
De uil zweeg even, niet ongeduldig, alleen aanwezig.
“Wie was het?” vroeg hij uiteindelijk.
De kraai ademde in, maar liet het niet meteen los.
En toen zei hij het niet.
Niet omdat het niet waar was.
Maar omdat het niet meer iets was dat gedeeld kon worden zonder iets anders te breken.
“Dat weet ik niet meer,” zei de kraai zacht.
De uil knikte langzaam.
Alsof dat genoeg was.
Alsof dat alles was wat een antwoord ooit hoefde te zijn.
De kraai spreidde zijn vleugels niet.
Hij hield ze dicht bij zich, alsof ze zwaarder waren geworden.
“Het is voorbij,” zei de uil uiteindelijk.
“Ja,” zei de kraai.
En hij zei het nog een keer, alleen in zichzelf, waar niemand het kon horen.
Onder hen bleef het water bewegen.
En ergens in het woud stond een nest dat nooit meer genoemd werd.
Later zou hij leren
dat de beste leugenaars
vaak de helderste ogen hebben.
De uil keek niet verder.
De kraai droeg het alleen.
Met een volle buik van leegte en stilte.
Want kraaien zijn geen roofvogels.
Toch?
Some parts of Verenis are not meant to be read in silence alone.
1
Menu is helemaal onderaan deze pagina.
If the Music does not play correctly use this link:
✶De Tuin zonder Kaart
Op een avond vond een rode vos de ingang van de tuin.
Zij was nieuwsgierig.
Misschien net als jij.
Gelukkig beginnen de meeste wonderen precies daar.
—
Een gloeiende witte haas of konijn.
Niet zomaar wit.
Maar alsof maanlicht een lichaam had gekregen
en plotseling had besloten weg te rennen.
De haas keek haar even aan.
Alsof hij zeker wilde weten
dat zij werkelijk was aangekomen.
Toen schoot hij weg.
—
De rode vos zette de achtervolging in.
Tussen wortels.
Onder takken.
Langs zacht gloeiende stroompjes.
Maar hoe hard zij ook rende,
de haas bleef haar steeds net voor.
Tot hij plotseling verdween.
Hij vervaagde niet.
Hij doofde niet.
Hij verdween.
Alsof het licht
uit de wereld was gestapt
zonder een deur achter te laten.
—
De rode vos stopte, hijgend.
Verward.
Ze keek om zich heen.
En toen zag ze appels.
Hoog boven haar hing een oude tak
vol giftige groene appels.
Bijna gloeiend.
Gepolijst.
Alsof iemand ze elke nacht had opgepoetst
met iets dat niet helemaal onschuldig was.
Hun schillen glansden als kleine spiegels.
De vos slikte opnieuw.
Ze sprong.
En miste.
Ze sprong weer.
En weer.
Elke keer hoger.
Elke keer harder.
Maar telkens wanneer zij dichtbij kwam,
leken de appels
net iets hoger te hangen.
Niet genoeg om te bewijzen
dat de boom had bewogen.
Alleen genoeg
om de vos opnieuw te laten proberen.
—
Uiteindelijk zakte zij onder de boom neer,
met iets zuurs dat in haar binnenste draaide.
De bladeren boven haar ritselden zacht.
Alsof de tuin glimlachte.
Want diep vanbinnen wist de vos…
dat het niet de appels waren
die zuur hadden gesmaakt.
Maar haar trots.
Al zou haar vosachtige aard
dat nooit toegeven.
En soms noemen wij iets zuur
zodat we niet hoeven te zeggen
dat het ons raakte.
—
Toen klonk er ergens verderop
een vreemd geluid.
Geen gebrul.
Geen gehuil.
Maar het schrapen van goud.
De vos spitste haar oren
en volgde het geluid.
Daar, tussen twee eindeloos hoge eiken
waarvan de kruinen in de hemel verdwenen,
stond een machtig paard
gemaakt van gepolijst goud,
alsof zonlicht spieren had gekregen.
Het leek niet op een gewoon dier,
en ook niet op een standbeeld.
Maar iets ertussenin.
Iets dat te trots was om hulp te vragen
en te levend om stil te blijven staan.
—
Het paard zat verstrikt
in een net van wortels, ranken en scherp zilverdraad.
Hoe harder hij trok,
hoe strakker het net werd.
Zijn kracht hielp hem niet.
Zijn schoonheid hielp hem niet.
Zijn trots hielp hem zeker niet.
De vos kwam dichterbij.
“Je zit vast,” zei ze.
Het paard keek haar aan.
“Ik rust.”
De vos keek naar de wortels rond zijn benen.
“Heel overtuigend.”
Het paard zei niets.
—
De vos probeerde de knopen los te maken.
Maar de wortels bewogen met haar mee.
Het zilverdraad sneed dieper.
Het net trok strakker.
Toen ritselde het gras.
Ratten kwamen uit het duisternis tevoorschijn.
Eén eerst.
Toen vijf.
Toen tientallen.
Misschien honderden.
Het gouden paard keek omlaag.
De vos schrok even
en fronste naar de ratten.
Ze gingen aan het werk.
Tand voor tand.
Draad voor draad.
Knoop voor knoop.
Ze beten niet uit woede.
Ook niet uit honger.
Maar met een vreemde, stille precisie.
Alsof zij wisten
dat sommige dingen alleen losgemaakt kunnen worden
door klein te beginnen.
Langzaam viel het net uit elkaar.
De wortels trokken zich terug.
Het zilverdraad knapte.
En het gouden paard stond vrij.
—
Lange tijd zei niemand iets.
Zelfs de eindeloze eiken leken te luisteren.
Toen boog het paard zijn hoofd.
Niet diep.
Daar was hij te trots voor.
Maar diep genoeg.
De ratten verdwenen terug het Duisternis in.
Toen kwam er uit de stam
van een van de eindeloos hoge eiken
een zachte, mechanische tik.
Toen, heel kort:
“Koekoek.”
—
De vos keek omhoog.
Het gouden paard hief zijn hoofd.
Niet zijn dierenhoofd.
Zijn hoofd.
Het paard keek de lezer even streng aan.
“We zijn niet in een weiland,” zei het.
De Schrijver pauzeerde.
Een weiland, voor wie het zich afvroeg, is een open veld waar koeien grazen.
Grazen.
Niet gratie.
Hoewel het paard duidelijk vond
dat hij daar ook ruim voldoende van bezat.
—
In de schors van de eik
begon een kleine klokwijzer te draaien.
Langzaam.
Alsof hij zich herinnerde
waarheen hij hoorde te wijzen.
Uiteindelijk wees hij naar een plek
tussen de wortels.
Daar verscheen een deur.
Niemand had haar daar eerder gezien.
De vos keek naar het paard.
Het paard keek naar de deur.
En ergens ver weg,
tussen de struiken,
leek even een wit licht te flikkeren.
“Wat ligt daarachter?” vroegen het paard en de vos tegelijk.
—
De vos stapte naar voren.
Maar deze keer
probeerde zij niets te grijpen.
Niets te bezitten.
Niets te bewijzen.
De Schrijver keek de lezer streng aan.
“Ja,” zei hij.
“Jij ook.”
Het oppervlak van de deur was donker en glad.
Het gaf de oude eiken terug.
Het gaf het gouden paard terug.
Het gaf zelfs het zwakke maanlicht terug
tussen de takken.
Maar vreemd genoeg
gaf het de vos niet terug.
Zij merkte het.
Zij zei niets.
Toen opende zij haar.
—
Wat zij zag,
vertelde zij nooit aan iemand.
Behalve misschien
aan één enkele Reiziger.
Maar dat zou veel later gebeuren.
En waarschijnlijk eerst niet helemaal eerlijk.
Want vossen vertellen de waarheid zelden
zonder haar eerst om een hoek te buigen.
En als de waarheid zuur smaakt,
geven zij meestal de appel de schuld.
Het gouden paard verdween later tussen de heuvels,
waar de avond op zijn gouden huid bleef glanzen
alsof glorie nog niet klaar was met hem verlaten.
De ratten keerden terug
naar de donkere hoeken van hun bestaan,
terwijl het gouden paard bleef schitteren
in een glorie die niet helemaal van hemzelf was.
—
En de vos werd nooit meer
helemaal op dezelfde manier gezien.
Zij was werkelijk mooi geworden
op de manier waarop gevaarlijke dingen dat soms zijn:
niet vragend om gevolgd te worden,
maar onmogelijk om niet op te merken.
Bijna te mooi om waar te zijn.
Het soort mooi
dat je doet afvragen
of iets te wonderlijk kan zijn
om waar te zijn —
en je daarna laat vrezen
dat het toch waar zou kunnen zijn.
Wat in de Tuin zonder Kaart
meestal betekende dat het zo was.
“Dat,” zei het majestueuze gouden paard,
“is precies het soort zin
waardoor mensen door deuren worden opgegeten.”
—
En ergens,
tussen het pad en degene die het schreef,
verscheen bijna een nieuwe wereld.
Of misschien alleen een woord.
In Verenis
was het verschil zelden duidelijk.
Een klein figuurtje liep voorbij.
Achteruit.
Niet van hen weg,
maar achteruit door de tijd.
Het keek over zijn schouder
en fluisterde:
“Orbi…”
Toen was het verdwenen
voordat het ooit was aangekomen.
—
De Schrijver, die expres niet behulpzaam was, voegde toe:
Sommigen zeggen dat zij uiteindelijk de appels vond.
Anderen zeggen dat zij ontdekte
dat zij nooit werkelijk
naar appels had gezocht.
Maar de oudste verhalen zeggen iets anders.
Zij zeggen dat de tuin haar had geleid
vanaf het moment dat zij de gloeiende haas of het konijn zag.
De lezer hoorde natuurlijk niet te merken
dat hetzelfde met hem gebeurde.
En ergens,
tussen het pad en degene die het schreef,
wachtte een woord.
Niet om al begrepen te worden.
Alleen om aan te komen
wanneer de tijd zijn naam had geleerd.
Orbi...
—
Misschien was geen van die ontmoetingen toeval geweest.
Misschien had de tuin haar niet in één keer de weg gewezen,
maar slechts één wonder tegelijk.
De volgende nacht
was één van de giftige groene appels
rood geworden.
Vreemd rood.
Gepolijst.
Perfect.
Alsof hij had gewacht
tot de vos hem niet meer wilde.
En misschien,
al zou de lezer dat ontkennen,
had hij ook op hem gewacht.
Niemand wist precies waarom.
De oudste verhalen onthullen nog niet
wat er achter de deur lag.
Misschien omdat het verhaal nooit werkelijk
over de haas ging.
Of de appels.
Of het gouden paard.
Of zelfs de vos.
En misschien is er pas net
een andere figuur aangekomen.
Misschien ben jij die figuur,
een Reiziger
in de Tuin zonder Kaart.
✶
Verenis lijkt op een verzameling deuren
die door de tijd heen zijn verschenen.
Sommige bezoekers openen er één.
Sommige openen ze allemaal.
“Ambitieus,” fluisterde het gouden paard.
“Bijna respectabel.”
Sommigen staren enkele minuten
naar de eerste deur,
en besluiten dan dat zij waarschijnlijk
nooit echt een deurenmens zijn geweest.
Iedereen bewandelt zijn eigen pad
door de tuin.
Misschien is dat precies
zoals het hoort.
✶
Geschilderd door V
Je denkt dat je ergens naar zoekt.
Maar misschien is het zoeken zelf
wat je dieper de tuin in brengt.
Dieper
dan een antwoord ooit zou durven,
zei de mooie vos
met een zachte lach.
—
Toen raakte zij één enkele snaar
van haar harp aan,
alsof zij precies die ene toon kende
die de lezer zou raken
op de plek waar hij het makkelijkst te bereiken was.
De Schrijver merkte dit op.
Erger,
hij merkte ook op
dat de lezer het waarschijnlijk charmant vond.
—
“Mijn naam is Veli…”
Het gouden paard onderbrak haar
met het zelfvertrouwen van iemand
die er nog nooit één seconde aan had getwijfeld
dat het verhaal stiekem over het paard ging.
De Schrijver lachte hardop.
Zelfs Solyphis wist niet precies waarom.
Natuurlijk deed hij alsof hij dat wel wist.
Solyphis hief zijn hoofd.
“Natuurlijk...,” ging hij verder.
Hij klonk licht geïrriteerd.
Wat voor Solyphis
bijna hetzelfde was als trots klinken.
✶
Toen kwam er nog een hapering van Orbi…
Orbi...
Solyphis onderbrak opnieuw,
dit keer met nog meer trots.
Hij stapte waardig naar voren.
“Mijn naam,” zei hij,
“is niet Orbi......”
Deze keer klonk hij beledigd.
De Schrijver zuchtte.
De lezer zuchtte.
Solyphis negeerde dit volledig.
—
“Mijn naam is Solyphis,” zei hij,
“het majestueuze gouden paard.”
Ergens in de tuin
probeerde wat de f… Orbi… ook was,
heel hard niet te lachen.
Even bewoog niemand.
Toen maakte Solyphis een vreemd paardachtig geluid.
Niet helemaal een gehinnik.
Niet helemaal een hoest.
Iets ertussenin.
Alsof hij mysterieus had willen klinken,
maar per ongeluk paardachtig was gaan doen.
—
Orbi…
Het onafgemaakte woord leek verder te gaan.
“Uiteindelijk zul je begrijpen
waarom Solyphis plotseling
majestueuze vleugels had.”
Hij keek diep beledigd.
“Plotseling?” zei hij verontwaardigd.
Zelfs de tijd zelf begon te haperen.
En daarna, op de een of andere manier,
te grinniken.
Het was de zachtste lach
in de Tuin zonder Kaart,
tegelijkertijd ook de luidste.
Solyphis
Veli...
Orbi...
✶
Niemand wist precies wat er zojuist was gebeurd.
Dat was opvallend democratisch.
✶
Some things do not become precious at once.
They are shaped slowly,
hidden from sight,
until time gives them their glow.
Like wine.
Like a pearl.
Like Solyphis.
Solyphis looked deeply offended.
“I was not shaped slowly,” he said.
“I arrived complete.”
Healintis Symbol
.png)
Welcome in Healintis
A symbolic experience you enter through image, sound, and recognition.
''Je kunt verenis het best beleven op pc of laptop''
Open
